Kayıp

Modern zamanda ilerledikçe hayatlar çoğalmaz; birbirine benzer.
Günler aynı ritme karışır, alışkanlıklar sınırları belirler: İnsan fark etmeden kendine ait olanı geride bırakır.

Bir noktadan sonra yön duygusu kaybolur: Yalnızca yaşar gibi kalır. Düzenin akışına bıraktığı her parçasıyla biraz daha kaybolur, biraz daha uzaklaşır kendinden.

İnsan çağın içinde bir anda kaybolmaz: Yavaşça alışır, yavaşça bırakır, yavaşça kendinden vazgeçer.